گیج و مبهوت و گمم ...
توی این روز ها که حتی تو هم نیستی
حتی تو که فکرش را نمی کنی شاید بودن و نبودنت تفاوتی داشته باشد فاحش !
درست مثل یک فاحشه با دامن پاک ...
گیج و مبهوت و گمم ...
توی این دامن شب های سیاه
من تنها مانده ام سردر گم ...
تب کرده ام بد جور
هی می خوابم و هی بیدار می شوم
اصلا مگر نمی شود فقط خوابید و بیدار نشد ؟
مگر خواب هم قیمت سکه و دلار است که بالا پایین می شود ؟
وای ...
توی این همه آشفتگی
گیج و مبهوت و گمم ...

انصاف بده ...

غر نزن ...

آنقدر کوچکم کردی که خودم را گم کردم !

من کوچکتر از آنم که به چشم بیاییم !!...

تا برنخواسته ام زیر پا له کن مرا ...

شیشه نزدیک تر از سنگ ندارد خویشی

هر بلایی که به هر کس برسد از خویش است

چقدر خاشعانه جمع می کنی خرده شیشه های دلم را از روی زمین

اگر نمی دانستم خودت شکستی من هم مثل همه مهربانی ات را به ستوه می نشستم

از این همه ریا بیزارم ...

امان از چشمی که بی موقع باز شود و ببیند آنچه ندیدنی است ...

می شود جای پایت را از احساس من پاک کنی ؟

من طاقت ندارم ! ...

خدایا

وقتی از کار کردن خسته می شوم مرخصی می گیرم

جان تو بد جوری از زندگی کردن خسته شدم

نمی شود چند روزی بمیرم ؟

نی قصه آن شمع چگل بتوان گفت
نی حال دل سوخته دل بتوان گفت
غم در دل تنگ من از آن است که نیست
یک دوست که با او غم دل بتوان گفت

نمی دانم چگونه بنویسم احساسی را که گنگ و نا آشنا در تار و پود هستیم ریشه دوانده
کاش زن بودم تا شاید بارش اشک هایم غرور مردانگی ام را نمی شکست و زار زار می گریستم و دیگر نبود طعنه ای که منتقدانه بگوید : " مرد که گریه نمی کند ... "
مگر مرد دلش نمی شکند ؟
مگر مرد غرورش له نمی شود ؟
مگر مرد آدم نیست ؟
همه دنیا را رو در روی خودم می بینم و تو آمده ای تا کنارم بنشینی و سکوتم را معنا کنی
هر کس وسعت درد خویش را می فهمد و تو چه می دانی که درد چیست ...
حرف هایی هست که نمی شود گفت ...
حتی اگر بگویم هم کسی نمی فهمد . اینها حرف هایی است از جنس " درد " تا زیر پوستت لمسش نکنی نمی فهمی چیست ... 
و من این سکوت سنگین را درد می کشم ...
حتی این بی تفاوتی ام برای بودن و نبودنت درد است
درد است نگاهی که ناقذش می خواندم امروز به عمق یک میلیمتری چشمت هم نقوذ نمی کند چه برسد به فرسنگ ها راهی که به آنی در دلت می پیمود ...
عزیز ! سنگت را بگذار که پایم لنگ است ... بر سیه دل چه سود خواندن وعظ ؟
مرا به حال خود رها کن ...

پی نوشت :
حتی دیگر درد دل هایم هم خواندنی نیست ! دقیقا همانطور که نوشتنی نیست ...
نوشتن انگیزه ای محکم تر می خواهد ! برای تسهیل تصمیم گرفتم خودم را رها کنم از تقید به این نوشته ها و سبک تازه ای از نوشتن را اضافه کردم که نامش را گهنوشت می گذارم چون شاید بر خلاف بقیه نوشته ها بشود گاه کاه نوشت . کوتاه ، بدون تدوین و حتی بدون عکس و عنوان ...

"چیزهایی هست که نمی توان به زبان آورد،چرا که واژه ای برای بیان آنها وجود ندارد.اگر هم وجود داشته باشد،کسی معنای آن را درک نمی کند.اگر من از تو نان و آب بخواهم تو درخواست مرا درک می کنی...اماهرگز این دستهای تیره ای راکه قلب مرا در تنهایی گاه می سوزاند وگاه منجمد می کند،درک نخواهی کرد."  فدریکو گارسیا لورکا - ترجمه احمد شاملو